Proeverij

 

Uit "Ziekenhuisverhalen"

“Pieter is een tijdje gefixeerd geweest, omdat hij nogal onrustig was. Op het moment dat ik hem ontmoet, zegt hij meteen dat hij nog maar net verlost is van die vervelende riemen. Ik kan hem niet zo goed verstaan, want zijn gebit ligt in een speciaal potje op het nachtkastje naar mij te glimlachen. Ik buig me een beetje naar hem toe, maar als pastor heb ik geleerd dat je ook een zekere afstand tot de patiënt moet bewaren. Om spatjes te vermijden.”
De riemen waren voor Pieter in elk geval een angstaanjagende ervaring, want ze brachten de oorlogsjaren terug tot leven.
“In het vakjargon spreken we van fixeren, maar eigenlijk is dat gewoon een mooier woord voor vastbinden. Zo heeft Pieter het ervaren en hij was bang dat daardoor de oorlog terug tot leven zou komen.
De oorlog waarin hij gevangen werd genomen en vastgebonden en moest zwijgen en alleen maar moest gehoorzamen. Dagenlang. Niemand begreep dan ook waarom Pieter nooit iets zei. Maar gelukkig waren er op de afdeling mensen die zijn bange dromen tot rust konden brengen."

Zo begint het nieuwste programma van het Aurora Collectief

In “Ziekenhuisverhalen” neemt het collectief de toehoorders mee in enkele ontmoetingen die Marcel in het Mariaziekenhuis van Overpelt had. De ervaringen van zijn collega Jan De Cock komen eveneens aan bod.

Het Aurora Collectief toont met deze voorstelling het ziekenhuisleven in al zijn verscheidenheid. Er is niet alleen plaats voor verdriet, maar ook voor een glimlach en voor dankbaarheid. Zoals altijd wordt het geheel gekleurd met poëtische reflecties, mooie muziek en sfeervolle beelden.

Wie weet wordt na dit programma de drempel wat lager om volgende keer op ziekenbezoek te gaan!?

 

Met dank aan: Mariaziekenhuis Overpelt